ก่อนอื่นต้องขอบคุณท่านStatagem

ที่ช่วยจุดประกายให้เราได้รู้ว่าห้องซ้อมกะลานประลองมันคนละห้องกัน โถ่ เอ้ยยย อย่างนี้เอง หลงมะงุมมะงาหราอยู่ตั้งนาน ขอต้นเริ่มชีวิตใหม่เลยละกัน เอิ้ก
ปล. ต้องขอโทษด้วย ที่มันดูออกจะหมกมุ่นๆ แต่ช่วงนี้เขียนแต่อะไรแบบนี้แหละ เสื่อมเจงๆมีแต่ยูกิโอ เหอๆ
อันนี้เคยลงแล้ว ทำให้ถึงกับแสลงช็อคโกแลตไปหลายวัน

studyสำหรับเขียนโดจินเรื่องใหม่(ช่างกระแดะเหลือเกิน)

ไปอ่านหนังสือมา เห็นว่าคนชั้นสูงของอียิปต์ชอบล่าฮิบโปกัน….ทำไปได้ สลดยิ่งนัก

ฟาโรห์ไม่ได้เพี้ยนอย่างงี้ทุกคนหรอกเธอ อย่าปรักปรำกัน

ความสูงมันต่างกันสินะ

ส่งเพลงยาววววกันด้วย ไม่มีอายฟ้าดินเลย ปิ้ดปิ้วว

รสชาติของความรักนั้นเจ็บปวด จนแทบสูญพันธุ์เลยทีเดียว

ตอนวาดไม่ได้คิดอะไรเลยจริงๆ(เพราะไม่ได้คิดอะดิ) กล้วยนั่นไม่ได้แฝงความนัยอะไรเลยสาบานได้

ขอบคุณที่อดทนกับความดักดานของเรา จุ้บ